fot. Małgorzata Gaudysińska

Poznań z każdym rokiem zyskuje w oczach turystów. Znaczny rozwój tego miasta przyczynia się do wzrostu liczby odwiedzających. Organizowane są ciekawe wydarzenia kulturalne oraz zawody sportowe. Do najbardziej znanych należą zmagania wioślarzy i kajakarzy, które podziewać można na imponującym obiekcie przy Jeziorze Maltańskim.

Jedną z popularniejszych części Poznania jest właśnie Malta. Położona nieopodal Jeziora Maltańskiego stanowi miejsce organizacji różnorodnych przedsięwzięć. Jeden z większych sztucznych zbiorników wodnych powstał na rzece Cybinie, będącej prawym dopływem Warty. Malta słynie właśnie z zawodów na torach regatowych, które od ponad 10 lat organizowane są w Poznaniu. Sportowcy korzystać mogą z jednego z nowocześniejszych obiektów na świecie. Dwuipółkilometrowe tory wybudowano w 1990 roku, kiedy stolica Wielkopolski była gospodarzem Mistrzostw Świata w kajakarstwie.

Na wschodzi Malty działa Nowe Zoo. Popularna akacja zwłaszcza dla najmłodszych. Do ogrodu zoologicznego dojechać można specjalną kolejką. Zabudowa domków jednorodzinnych zlokalizowana jest na północy dzielnicy i nosi nazwę Osiedla Maltańskiego. Natomiast zachodnie rejony to dawna gorzelnia i Park Tysiąclecia.

Nazwa terenu wywodzi się jeszcze z XII wieku, kiedy tereny dzisiejszej Malty zamieszkiwali joannici. Obecnie działają tu różne ośrodki rekreacyjne. Sporą atrakcją dla turystów jest Kolejka Parkowa „Maltanka”. Ponadto warto zobaczyć:

• miejską fontannę,
• Kopiec Wolności,
• Termy Maltańskie,
• tor saneczkowy,
• Galerię Malta,
• Poznański Węzeł Rowerowy,
• pomnik SS Poznań.

W najbliższym czasie do użytku ma zostać oddany Alpine Coaster, specjalna kolejka górska o długości prawie pół kilometra, zawieszona 6 metrów nad ziemią.

Poznań żyje nie tylko sportem. Na Malcie odbywa się również wiele imprez kulturalnych i rozrywkowych. Zwłaszcza w sezonie letnim w otoczeniu jeziora, co dodatkowo przeciąga tłumy turystów. Jednym z najbardziej znanych letnich wydarzeń, jakie prowadzone są na Malcie jest Międzynarodowy Festiwal Teatralny Malta. Poznańska impreza jest największą w kraju.

Rogaliński Park Krajobrazowy to jeden z popularniejszych, unikalnych obszarów przyrodniczych, objętych ochroną. Park krajobrazowy znajduje się w województwie wielkopolskim, położony jest na styku dwóch powiatów: poznańskiego i śremskiego. Kompleks parkowy obejmują sporą część terenu po obu stronach Warty.

Rogaliński Park Krajobrazowy istnieje od 1997 roku. Został założony przede wszystkim, by chronić dęby szypułkowe, których jest w dolinie Warty wyjątkowo dużo. Nigdzie indziej w Europie taka ilość drzew tego gatunku nie jest spotykana. Wielowiekowe dęby to także zabytki historyczne oraz kulturowe. Nazwa parku pochodzi od niewielkiej miejscowości w Wielkopolsce – Rogalin. Właśnie w tej wsi rosną najpopularniejsze okazy dębów.

Drzewa, jakie znajdują się w parku należą do symboli Wielkopolski. Dęby Rogalińskie charakteryzuje wielowiekowość i wytrzymałość. Najbardziej znane są trzy okazy, które podziwiać można w angielskim sektorze parku krajobrazowo. Każdy dąb otrzymał imię. „Lech” ma najmniejszy obwód – 635 cm. Większe okazy to „Czech” (726 cm) oraz „Rus” o imponującym obwodzie 926 cm. Równie okazałym dębem jest „Edward”, liczy 650 cm. Ten okaz znajduje się na krańcu doliny Warty. Ilość dębów pierwszy raz została określona w 1904 roku. Później liczenie odbywało się regularnie. Aktualnie szacuje się, że jest ich 1435. Ponad połowa z obwodem powyżej 2 metrów. Dokładnie 860 drzew to pomniki przyrody.

W Rogalińskim Parku Krajobrazowym rosną równie cenne dęby śródpolne. Ponadto na terenie kompleksu spotkać można wiele rzadkich odmian roślin oraz zwierząt. Wśród nich znajdują się ssaki (jelenie, sarny, dziki, wydry i bobry) oraz także gady (jaszczurka zwinka, żmija zygzakowata) i ptaki (żurawie, sójki, wilgi, krogulce, myszołowy, kanie, dzięcioły, słowiki). Ze względu na bogactwo fauny i flory na terenie parku powstały dwa rezerwaty przyrody: „Krajkowo” i „Goździk Siny w Grzybnie”. Powierzchnia całego kompleksu to około 126 km².

Poznański Ogród Zoologiczny należy do najpopularniejszych w Polsce. Obecnie funkcjonuje w dwóch częściach. Jedną jest Stare Zoo, działające nieprzerwanie od 1871 roku. Druga to wielkopowierzchniowy kompleks, zbudowany z myślą o rozbudowie miejskiego ogrodu, nazwany Nowym Zoo. Niedawno miało miejsce otarcie wielkiej atrakcji zoologicznej, czyli słoniarni.

Ilość atrakcji, jakie oferuje Ogród Zoologiczny w Poznaniu, jest niezmiernie duża. Nieustannie modernizowane i powiększane o kolejne ekspozycje dwie części, przyciągają co roku wielu turystów. Zanim jednak kompleks osiągnął tak imponujące rozmiary, funkcjonował jako zwykły zwierzyniec, w skład którego wchodziły – świnia, koza, baran, kot, królik, wiewiórka, gęś, kaczka, kura, paw, niedźwiedź oraz małpa. Zwierzęta można było oglądać nieopodal dworca Kolei Stargardzko-Poznańskiej na Jeżycach. Formalnie uzyskano status zoo 15 maja 1875 roku.

Na terenie Starego Zoo nadal jest wiele ciekawych okazów. Wśród nich znajdują się lemury katta, żółwie olbrzymie, żółwie błotne oraz warany z Komodo. Te ostatnie w Polsce można zobaczyć wyłącznie w poznańskim ogrodzie zoologicznym. Obiekt trafił do prestiżowego Europejskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych, do którego należy jeszcze dziesięć innych polskich ogrodów. Zoo w Poznaniu na swoim koncie posiada wiele sukcesów, m.in. na jego terenie obchodzono pierwsze urodziny orła cesarskiego, będącego w niewoli.

Nowe Zoo usytuowane jest na 16-hektrowym obszarze, który w dużej mierze zajmują sztuczne stawy. Odwiedzający mają możliwość przemieszczania się specjalną kolejkę, niegdyś była to „Zwierzyna”, obecnie działają dwa nowoczesne wagoniki. Natomiast do ogrodu kursuje Kolejka Parkowa, zwana „Maltanką”.

W Nowym Zoo są aż 33 oddzielne stanowiska, a w każdym zobaczyć można ciekawe okazy z różnych zakątków świata. W ogrodzie znajdą się m.in. żubry, gazele, mrówkojady, żyrafy, nosorożce, flamingi, wielbłądy oraz tygrys. Dla słoni przygotowane zostało specjalne miejsce, które cieszy się ogromną popularnością.

Stare Zoo znajduje się przy ulicy Zwierzynieckiej 19. Wstęp generalnie jest bezpłatny, jedynie wejście do pawilonu „Świat Gadów, Płazów i Ryb” kosztuje 3 zł. Natomiast Nowe Zoo mieści się przy ulicy Krańcowa 81. Cena biletu jest inna w dni powszednie, a inne w weekendy. W soboty, niedziele oraz święta za wejście do zoo trzeba zapłacić 20 zł (ulgowy bilet kosztuje 10 zł). Dzieci do lat 3 mogą korzystać z ogrodu bezpłatnie. Ogród czynny jest w przez cały rok, w sezonie wiosenno-letnim funkcjonuje od 9.00 do 19.00 (oprócz słoniarni działającej w godzinach 10.00 – 18.00).

Poznański Zamek Królewski jest najstarszą rezydencją królewską w całym kraju. Został on wybudowany za czasów Przemysła II. W kolejnych latach wiele razy był rozbudowywany. Na terenie tego zamku doszło do kilku historycznych momentów.

Jednym z nich był hołd lenny Wielki Mistrz Krzyżacki Hans von Tieffen, złożony w 1493 roku Królowi Polskiemu. Budowla uległa częściowemu uszkodzeniu podczas wojny północnej. Do odbudowy obiektu przystąpiono dopiero pod koniec XVIII wieku. Zamek Królewski w Poznaniu został ponownie zniszczony w okresie II wojny światowej.

Historia Zamku Królewskiego w Poznaniu rozpoczyna się w 1249 roku, kiedy to Przemysł I rozkazuje wybudować na wzgórzu wieżę z cegły. Miała ona służyć za miejsce do mieszkania. Inicjatorem budowy królewskiej rezydencji był Przemysł II, jednak jego nagła śmierć zniweczyła plany na dłuższy okres. Prace kontynuowane były przez następnych królów. Zamek był gotowy w 1337 roku, kiedy to rządu sprawował Kazimierz III Wielki.

W piwnicach zamku znajdowało się więzienie oraz przechowywalnia win. Parter wykorzystywany był w celach gospodarczych. Na pierwszym piętrze prócz pokoi sypialnych, znajdowały się pomieszczenia reprezentacyjne. Natomiast ostatnia kondygnacja stanowiła rozległą salę bankietową na ponad 2000 gości. W XVI wieku remont zamku został przerwany w wyniku pożaru miasta. W następnych stuleciach zamek był odbudowywany i niszczony przez działania wojenne. Do 1939 roku Zamek Królewski był siedzibą archiwum państwowego.

Do 1964 roku trwała pierwsza część odbudowy poznańskiego zamku. W jednym z budynku otworzono Muzeum Sztuk Użytkowych, w kolejnych pracownie muzealne. 22 kwietnia 2002 roku powołano Komitet Odbudowy Zamku Królewskiego w Poznaniu, który ma za zadanie działać na rzecz odnowienia historycznej rezydencji. Od roku trwa odbudowa południowych gmachów kompleksu zamkowego. Do dziś przetrwały w nienaruszonym stanie fundamenty z XIII i XIV wieku oraz niektóre ściany. Ważnym zabytkiem są również trzy pamiątkowe tablice. Najstarsza z nich pochodzi z 1783 roku, a dwie kolejne z 1993 i 1995 roku, które zamontowano z okazji 500 rocznicy hołdu oraz 700-lecia koronacji Przemysła II.

Neogotycki pałac w Wąsowie (niedaleko Nowego Tomyśla), znany także jako Zamek Hardtów, wzniesiony został w latach 1870-1872 przez Gustawa Erdmanna dla nowego właściciela wsi Wąsowo, berlińskiego bankiera i przemysłowca, Richardta von Hardta.
Rozbudowano go około 1900 roku, na wieść o planowanej wizycie cesarza Wilhelma II. Po rozbudowie, trójkondygnacyjny pałac ze swoimi, znajdującymi się w północno-wschodniej części, pięciokondygnacyjnymi, ośmiokątnymi wieżami przypominał wielkie, średniowieczne, obronne zamczysko. Wzrok przykuwało także staranne wykończenie budynku podkreślane przez elewacje w cegle likierowej oraz kamienne detale.

Po drugiej wojnie światowej pałac von Hardta mieścił rolniczy ośrodek szkoleniowy, a w 1995 roku powstał w nim przyciągający gości z całej Polski, czterogwiazdkowy hotel dający zatrudnienie kilkudziesięciu pracownikom.

Wojny przetrwała spora część luksusowego wyposażenia wnętrz, co stanowiło prawdziwą atrakcję turystyczną regionu. Ponadto, z tarasu widokowego podziwiać można było okalający pałac, park krajobrazowy z około stoma pomnikowymi drzewami.
Na uwagę zasługiwał też piękny architektoniczny kontrast, który stanowił położony nieopodal barokowo-klasycystyczny pałac należący do Szczanieckich, poprzednich właścicieli Wąsowa.

Niestety wszystko to należy już do przeszłości. Wieczorem 19 lutego 2011 roku w części hotelowej pałacu wybuchł pożar. Ogień strawił całe trzecie piętro, a także częściowo drugie i pierwsze, w sumie około 70% budynku. Strażakom udało się uratować parter. Akcję ratunkową utrudniał tłum gapiów, którego usunięcie z bezpośrednich okolic pałacu zajęło policji około dziewięćdziesięciu minut. Przyczyny pożaru nie są jeszcze znane.
Na szczęście ewakuacja przebiegła szybko i sprawnie i nikomu nic się nie stało, ale straty materialne liczone są w milionach złotych.
Tej feralnej nocy region stracił architektoniczną perełkę, a co za tym idzie, także dochody z turystyki. Mieszkańcy gminy są zrozpaczeni. Dla nich wydarzenie to oznacza utratę miejsc pracy.
Kilka dni po pożarze, właściciele pałacu powołali do życia Stowarzyszenie „Na Rzecz Odbudowy Zabytkowego Pałacu Wąsowo”.

Wielkopolski Park Narodowy to rezerwat obejmujący powierzchnię 75,84 km kwadratowych. Park leży ok. 15 km na południe od Poznania i na zachód od Warty.
Powierzchnia Parku jest zróżnicowana – ponad 46 km kw.. stanowią lasy, 4,62 km kw. to woda, a pozostały obszar objęty jest uprawami, szlaki turystyczne są długie na 87 kilometrów. Cały teren o powierzchni 260 ha objęty jest ścisłą ochroną.
Park powstał w 1957 roku, a plany jego otwarcia były jeszcze przed wojną. Park Narodowy w tym miejscu powstał ze względu na unikatowość fauny i flory. Mnóstwo tu takich zwierząt jak jelenie, dziki, lisy, kuny leśne, sarny, borsuki. Park może się też pochwalić bogactwem owadów, naliczono ich tu trzy tysiące gatunków. Można bez problemu spotkać tu gatunki ściśle chronione, które w innych miejscach Polski już nie występują. Do tego w Parku nie zwalcza się owadów uważanych za szkodniki drzew. Owady sprowadzają tu też zwierzęta, które się nimi żywią, czyli wszelkiego rodzaju nietoperze i drobne ptaki. Także mnóstwo jest tzw. ptaków łownych i tych zwalczanych przez człowieka np. kormoranów, które w kilka dni potrafią pozbawić ryb niewielkie jezioro czy staw hodowlany.

Wielkopolski Park Narodowy to przede wszystkim drzewa, najwięcej jest sosny zwyczajnej, która należy to gatunku euro syberyjskiego. Do tego występują tu grab pospolity, pięciornik biały, olsza czarna, dąb szypułkowy, wierzby. Do tego krzewy i inna roślinność: wiciokrzew pomorski, konwalijka dwulistna, kilkaset gatunków grzybów, mnóstwo gatunków porostów i grzybów. W Parku jest kilka jezior, a w ich wodach rzadkie i pospolite rośliny: rogatek sztywny, tatarak, trzcina, grzybień biały. Są też torfowiska i łąki.
Według pracowników parku, co roku odwiedza go ponad milion turystów. Dojazd przez to, że Poznań jest niedaleko, jest bardzo łatwy. Z miastem utworzone są połączenia autobusowe i kolejowe, dojechać też można własnym transportem. Oprócz walorów przyrodniczych w parku jest też kilka punktów godnych uwagi. Na pewno głaz narzutowy, 32 drzewa pomniki, a także stare dworki, kapliczki i kościółki.
Do dyspozycji turystów jest pięć szlaków turystycznych, najdłuższy ma 13, a najkrótszy 8 kilometrów długości. Każdy szlak podzielono na trasy turystyczne nazwane na cześć osób zasłużonych dla parku. Od kilkunastu lat na terenie parku w miejscowości Jeziory otwarte jest Centrum Edukacji Ekologicznej WPN mające na celu zachęcanie i wspólne zwiedzanie parku, organizowanie konkursów przyrodniczych, plastycznych czy warsztatów przyrodniczych.

Wstęp do muzeum jest oczywiście odpłatny, bilet ulgowy kosztuje 3 złote, normalny 5 złotych, a rodzinny 3 złote. Wyprawa do parku kosztuje 3 złote, a bilet ulgowy 1,5. Po parku można też jeździć konno, co kosztuje 15 złotych za godzinę i bryczką za 35 złotych. Wynajęcie przewodnika kosztuje 60 złotych za godzinę. Można też w wyznaczonych miejscach rozbić namiot i rozpalać ognisko.

Zwiedzając Wielkopolskę nie można nie zajrzeć do Kórnika, w którym znajduje się okazały zamek. Miejscowość ta znajduje się około 20 kilometrów od Poznania, więc po zwiedzeniu licznych zabytków stolicy regionu można jedno popołudnie poświęcić na zobaczenie obiektu w Kórniku.

Zamek w Kórniku według badań archeologicznych został wzniesiony już w XIV wieku, ale to, co widzimy dziś pochodzi z XIX wieku i nawiązuje to neogotyku angielskiego. Jak wiadomo ziemie Wielkopolski były jednymi z pierwszych terenów, gdzie powstawała państwowość Polska, więc budowano tu dużo obiektów, w których przebywali różni przedstawiciele ówczesnych władz.

Do końca XVI wieku zamkiem tym władał ród Górków, bardzo znacząca rodzina w tym okresie, w której znajdował się, np. biskup. Później przechodził on w różne ręce, by w 1676 roku osiedliła się w nim rodzina Działyńskich, która bardzo zainwestowała w nieruchomość i jej okolice. Portret przedstawicielki tego rodu – Teofili dał początek legendom o Białej Damie, która rzekomo do dnia dzisiejszego straszy w tym miejscu. Ostatnim z Działyńskich na zamku w Kórniku był Jan, który dokończył rozpoczętą przez jego ojca Tytusa rozbudowę rodzinnej posiadłości. Nastąpiło to około 1860 roku, a kiedy umarł on bezdzietnie zamkiem zajęła się rodzina jego żony, czyli Czartoryscy i Zamoyscy. Władysław Zamoyski w chwili śmierci, w 1924 roku, całą posiadłość przekazał na rzecz państwa i otworzył fundację – Zakłady Kórnickie.

Czasy wojny i czasy PRL bardzo zniszczyły obiekt, którego odbudową zajęto się stosunkowo niedawno. Jeszcze w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku otwarto na zamku bibliotekę, a obecnie zamek jest obiektem klasy zerowej, czyli stanowi światowy zabytek szczególnie chroniony. Mieści się tu muzeum (do końca stycznia 2011 roku będzie zamknięte, w ciągu roku też będą czasowe przerwy, więc zanim ktoś zamierza się tu wybrać lepiej sprawdzić na stronach internetowych Poznania, kiedy wizyta w muzeum będzie możliwa)

Zwiedzający mogą na zamku w Kórniku zobaczyć pomieszczenie zwane pokojem Władysława Zamoyskiego, w którym swoje biuro mieli jego poprzednicy. Stoją tu jeszcze oryginalne meble z czasów Tytusa Działyńskiego, gotycki, drewniany ołtarzyk, globus z XVIII wieku, szafa i obrazy. Kolejne pomieszczenie to Pokój Generałowej, czyli Celestyny Działyńskiej i kolejnych pań mieszkających na zamku. Tu znajdują się meble z epoki i mnóstwo pamiątek rodzinnych. W bibliotece zamkowej znajduje się rękopis III części „Dziadów” i ballada „Pan Twardowski” Adama Mickiewicza, a w salonie fortepian, na którym miał grywać sam Fryderyk Chopin. Atrakcją zamku są też jego ogrody i park. Ogrody pierwotnie założone były w stylu włoskim, a obecnie reprezentują styl angielski. Cały ten teren, na którym rośnie wiele tysięcy gatunków drzew i krzewów objęty jest ochroną Instytutu Dendrologii PAN. Arboretum w Kórniku jest najstarszym i największym obiektem tego typu w naszym kraju.

Poznań, jako stolica Wielkopolski jest wizytówką regionu, a także jest bardzo ważnym miastem na mapie całej Polski. Przez to, że przeprowadzane są tu liczne inwestycje, władze bardzo dbają także o rozwój kulturalny i sportowy, Poznań wyrasta na lidera w rankingach na miasto, w którym najlepiej się żyje, pracuje i odpoczywa. Dodatkowo wpajana przez lata zaboru pruskiego skrupulatność sprawiła, że poznaniacy są społecznością bardzo „poukładaną”, co widać na każdym kroku, miasto jest czyste i zadbane.

Osiedlanie na terenach dzisiejszego miasta rozpoczęło się na długo przed rozpoczęciem ery nowożytnej, ale pierwsze wzmianki o mieście Poznań pochodzą z VIII wieku, kiedy gród poprzedzający dzisiejsze miasto znajdował się na jednej z wysp na Warcie-Ostrowie Tumskim. Założyli go Polanie, a po jakimś czasie zajęli go Piastowie. Jak wiadomo Wielkopolska to pierwotne ziemie rodzącego się państwa Polskiego, więc na jej terenie powstawało najwięcej nowych miast i innych skupisk ludzkich. Pierwsze budowle powstawały na prawym brzegu Warty, a kiedy nastąpiło rozbicie dzielnicowe, a grodem zaczął władać Przemysław i jego potomkowie rozpoczęto budowę także na lewej stronie rzeki.

Dopóki w Polsce nie pojawili się Szwedzi, czyli w 1655 roku, Poznań rozwijał i rozbudowywał się bez większych przeszkód. Gorszy okres trwał do czasów rozbiorów i dopiero Prusowie zaczęli kolejne inwestycje w Poznaniu. Kiedy powstało Księstwo Warszawskie, a poznaniacy wygrali powstanie, które wzniecili, to Wielkopolska znów stała się częścią Polski. W 1815 roku powstało autonomiczne Wielkie Księstwo Poznańskie jednak pod kontrolą Prus. Kiedy rodziła się II RP, wtedy Piłsudski nie uważał konieczności przyłączania m.in. ziem wielkopolskich do jej terytorium, czego do dziś mieszkańcy tego regionu nie mogą mu zapomnieć. W ostateczności dzięki m.in. premierowi Paderewskiemu Poznań stał się częścią niepodległej Polski.

Dzisiejszy Poznań zajmuje obszar 260 km kwadratowych, na którym mieszka ponad pół miliona ludzi. Ponad tysiącletnia historia sprawiła, że miłośnicy zwiedzania w Poznaniu mają mnóstwo miejsc do zobaczenia. Najstarsze obiekty to te na Górze Przemysła, czyli Zamek Królewski, w który teraz mieści się Muzeum Sztuk Użytkowych i kościół Franciszkanów. Na przełomie XVII i XVIII wieku wzniesiono trzynawową bazylikę, jest nią kościół św. Stanisława, który mieści się przy ul. Świętosławskiej. Na Starym Rynku mamy pięknie i kolorowo ozdobione kamienice i ratusz szesnastowieczny, na którego szczycie w południe pojawiają się słynne koziołki tryksające się rogami. Jak głosi legenda poznańskie koziołki na wieży są na pamiątkę wydarzeń, które miały miejsce podczas uroczystego oddawania zegara na budynku do użytku.

Przy ulicy św. Marcina, czyli jednej z najważniejszych ulic miasta mieści się Zamek Cesarski, który jest bardzo pięknie oświetlony. Ulica Półwiejska natomiast to natomiast ulica handlowa, na której znajduje się m.in. pomnik Starego Marych i jeden z najbardziej charakterystycznych budynków Poznania, czyli Stary Browar, w którym mieści się Centrum Handlu, Sztuki i Biznesu. Poznań to też centrum sportu i rozrywki. Wokół jeziora Maltańskiego (słynna Malta) wybudowano piękny ośrodek sportowy, a odbywają się tu też imprezy rozrywkowe. Corocznie w Poznaniu odbywa się też słynny na cały świat festiwal teatralny, który zapoczątkowano w 1991 roku.

Gniezno, pierwsza stolica Polski, to obecnie jedno z najlepiej rozwijających się miast w kraju. Położone na siedmiu wzniesieniach (Lecha, św. Piotra, św. Wawrzyńca, św. Michała, Panieńskim, Krzyżackim i Żnińskim). Miasto otaczają trzy jeziora: Jezioro Świętokrzyskiego, Jelonek i Winiary. Gniezno liczy prawie 70 tys. mieszkańców. Powierzchnia wynosi niewiele ponad 40 km kw. Aktualnie funkcję prezydenta miasta pełni Jacek Kowalski.

Pierwsi osadnicy na terenie dzisiejszego Gniezna pojawili się około 10 tys. lat temu. Natomiast Polanie zamieszkali te obszary na przełomie VIII i IX wieku. Osadę rozbudowano w trakcie panowania Mieszka I, co dało początek istnienia państwa Polan, pod władzą Piastów. W 966 roku Mieszko przyjął chrzest, inicjując tym samym chrześcijaństwo w Polsce. Inną ważną datą w historii Gniezna oraz całej Polski był rok 1000, kiedy to miało miejsce spotkanie Bolesława I Chrobrego i Ottona III, na którym ustalono, iż Gniezno będzie arcybiskupstwem. 25 lat później koronowano tu Bolesława Chrobrego. W sumie w Gnieźnie, a dokładniej w Katedrze Gnieźnieńskiej, koronowano pięciu władców Polski (także Mieszka II, Bolesława Śmiałego, Przemysła II i Wacława II). W 1038 roku Gniezno przestało być stolicą Polski na rzecz Krakowa.
Na przestrzeni kolejnych tysiącleci Gniezno rozwijało się, będąc swoistą „stolicą” chrześcijaństwa w kraju. W trakcie powstania wielkopolskiego należało do głównych ośrodków. Podczas II wojny światowej było punktem przesiedleń niemieckich. W 1979 roku do Gniezna przyjechał papież Jan Paweł II. W roku 2000 świętowano tysiąclecie Zjazdu Gnieźnieńskiego.
Wizytówką Gniezna jest bez wątpienia Katedra Gnieźnieńska, na drzwiach której widnieje życiorys św. Wojciecha oraz jego Srebrny Relikwiarz. W Katedrze znajduje się również najstarszy zachowany polski napis nagrobkowy, z około 1006 roku. Kolejnym zabytkiem, znajdującym się na Wzgórzu Lecha jest Kolegiata, czyli zespół średniowiecznych budowli, w skład których wchodzi Kościół św. Jerzego oraz Muzeum Archidiecezjalne. Istotnym zabytkiem jest również klasztor oo. franciszkanów, wybudowany w stylu gotyckim, ale o barokowym wystroju.

Również koszary wojenne, mieszczące się przy ul. Wrzesińskiej i Jana Sobieskiego to zabytki Gniezna. Inna historyczną budowlą jest Ratusz, wybudowany w 1830 roku. Do zabytków zaliczyć można również neorenesansowy Urząd Miejski z 1899 roku, wieżę ciśnień z oraz Miejski Ośrodek Kultury z pierwszej połowy XX wieku.

Jednym z miejsc, które koniecznie należy odwiedzić będąc w Poznaniu jest miejska palmiarnia. Jest to bogata placówka botaniczna. Mieści się ona w Parku Wilsona. Powierzchnia tego miejsca jest imponująca – 4600 m².
Okazy rozdzielone są na 12 pawilonów:
pierwszy to roślinność subtropikalna,
drugi i trzeci – roślinność klimatu umiarkowanego oraz akwaria,
w czwartym znajdują się sukulenty Ameryki,
w piątym i szóstym – rośliny tropikalne,
siódmy to rośliny wodne,
ósmy – podszycie lasu tropikalnego,
dziewiąty – kserofity starego i nowego świata, sawanna oraz pawilon dydaktyczno-usługowy.
Część z nich zamknięta jest dla turystów ze względu na rozmnażanie roślin. Poznańska Palmiarnia jest największa w Polsce, należy także do europejskiej czołówki tego typu ogrodów. Aktualnie na jej terenie znajduje się ponad 1100 gatunków roślin, 170 gatunków ryb i około 50 gatunków roślin wodnych. Zbiory są nieustannie powiększane.
Palmiarnia istnieje od 1911 roku, początkowo była częścią Ogrodu Botanicznego, który dziś funkcjonuje jako Park Wilsona. Z czasem duża ilość okazów zgromadzonych na jej terenie, doprowadziła do stworzenia oddzielnej placówki wystawowej. Podczas II wojny światowej zachowało się jedynie 10 proc. ogrodu, jednak już w 1945 roku rozpoczęto odbudowę wszystkich pawilonów. Na szczęście uratowano niektóre eksponaty, co pozwoliło w niecały roku później, a dokładnie 20 kwietnia 1946 roku, ponownie otworzyć niemal całą palmiarnię.
W 1978 roku rozpoczęto modernizację przestarzałej konstrukcji budowlanej będącej zagrożeniem dla zgromadzonych okazów. Wokół starych pawilonów budowano nowe, dzięki czemu na rośliny nie wpływały niekorzystne czynniki zewnętrzne. Rozbudowa i zmiana aranżacji zostały ukończone 1 października 1992 roku.
W palmiarni można ciekawie spędzić czas, m.in. w dydaktycznej kawiarni. Zwiedzający mają szansę wśród okazów zobaczyć różne odmiany storczyków, roślin pustynnych oraz roślin użytkowych, takich jak banany czy trzcina cukrowa.